‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ความเดิมตอนที่แล้ว)
‪การฆาตกรรมในลอนดอน
‪และการฆาตกรรมในโตเกียว
‪และหนึ่งปีหลังจากที่เขาฝังน้องชายตัวเอง
‪ตำรวจสืบสวนนายหนึ่งพบกับ...
‪การมาเยือนกลางดึกของยากูซ่าที่น่าหวาดกลัว
‪และได้รู้ว่า...
‪น้องชายของเขาอาจจะฟื้นคืนชีพ
‪โดยมีความลับของตัวเขาเอง
‪และอดีตที่ยังตามหลอกหลอน...
‪เขาเดินทางไปยังอีกฟากหนึ่งของโลก
‪ไปยังเมืองที่แปลกประหลาดและห่างไกล
‪กับเพื่อนใหม่ๆ
‪และศัตรููใหม่ๆ...
‪และอนาคตที่ไม่แน่นอน...
‪รอเขาอยู่ข้างหน้า
‪(ลอนดอน 11 เดือนก่อนหน้านี้)
‪- หายไปไหนมา ‪- คืนนี้ฉันหยุด
‪เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น
‪ฉันโทรบอกนายแล้ว ‪มีผู้ชายสองคนเข้ามาทำร้ายหัวหน้าที่บาร์
‪- พวกนั้นพยายามฆ่าเขาเหรอ ‪- คงไม่ได้แทงเขาเล่นๆ หรอกมั้ง
‪- นายอยู่ไหนตอนเกิดเรื่อง ‪- อยู่ห่างประมาณสิบเมตร
‪ห่างเกินไปประมาณแปดเมตรครึ่งนะ ว่าไหม
‪มีผู้ชายคนหนึ่ง
‪กำลังดื่มที่บาร์ตอนเกิดเรื่อง
‪เอาขวดตีหัวพวกนั้นคนหนึ่ง
‪อะไรนะ เขาดื่มของเขาอยู่คนเดียวเหรอ
‪จนกระทั่งสองคนข้างๆ เขาดึงมีดออกมา
‪- หายหัวไปไหนมา ‪- พระเจ้า
‪ฉันไปแค่ห้านาทีเอง
‪- เหรอ เขาอาจถูกฆ่าไปแล้ว ‪- ใช่ แต่ก็ยังไม่ตายนี่
‪เรื่องงี่เง่าแบบนี้ทำให้เราตกเป็นเป้า
‪- ถ้ามีคนเรียกตำรวจล่ะ ‪- เราจะจัดการเอง
‪ใจเย็นได้แล้วน่า คนอื่นๆ ไปไหน
‪แอบบ็อตกำลังทำแผลอยู่ในออฟฟิศ
‪แล้วไอ้สองคนที่มีมีดล่ะ
‪ยังไม่ตายใช่ไหม
‪ประมาณนั้น
‪คนหนึ่งอยู่ห้องใต้ดิน อีกคนอยู่ในตู้เก็บของ
‪แล้วคนที่เข้าช่วยล่ะ
‪ยังอยู่ที่นี่
‪เขาไม่อยากกลับ
‪คืนนี้เรื่องเยอะเลยนะ
‪เราแค่ให้ทุกคนอยู่ที่นี่ก่อนจนกว่าตำรวจจะมาถึง
‪นายยังไม่ได้เรียกตำรวจ
‪ถ้าเรียก ป่านนี้มาถึงแล้ว
‪ฉันอยากดื่มสักแก้วนะ คนอื่นเอาด้วยไหมล่ะ
‪คุณโอเคแล้วเหรอ
‪โอเค นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนอยากแทงฉัน
‪แต่เป็นครั้งแรกที่มันเกิดขึ้นในบาร์ของฉันเอง
‪น่าหงุดหงิดจริงๆ
‪ไง พวก คอนเนอร์ แอบบ็อต
‪นายต้องมาดื่มวิสกี้กับฉัน ดอนนา
‪ขอพิเศษอีกแล้ว
‪ดื่ม
‪นายเป็นคนญี่ปุ่น
‪- ใช่ ‪- ว่าแล้ว
‪นายคิดว่าที่นี่เป็นยังไง
‪ที่นี่
‪ฉันให้ดีไซเนอร์นำเข้าเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมด
‪จากโอซาก้าโดยเฉพาะ ไม่ใช้ถูกๆ
‪แม้แต่ชื่อ
‪ "โคดาวาริบาร์"
‪โคดาวาริแปลว่าอะไรนะ วิกเกอส์
‪การเสาะหาความสมบูรณ์แบบ
‪คือนายต้องรักคนที่
‪คิดคำนี้ขึ้นมานะ
‪- มันสะกดผิดบนกระดาษเช็ดปากพวกนี้ ‪- หา
‪ล้อเล่นรึเปล่า
‪นิ้วไปโดนอะไรมา
‪- การชดเชย ‪- เห็นไหม
‪ทุกวันนี้ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ
‪งั้น...
‪ห้าร้อยก็พอใช่ไหม ห้าร้อยนะ
‪ค่าอะไร
‪ให้เพื่อนของเรา
‪เป็นการแสดงน้ำใจของเรา ‪และการตัดสินใจที่รอบคอบของนาย
‪พวกนายไม่ได้ติดหนี้ฉัน
‪นายช่วยชีวิตเขาไว้...
‪นายให้มูลค่าชีวิตเขา
‪ที่ 500 ปอนด์เหรอ
‪เขาพูดถูกนะ วิกเกอร์ส
‪ขอฉัน...
‪ขอฉันคุยด้วยหน่อย
‪หมอนี่อาจเป็นปัญหาได้นะ
‪- ดูไม่ออกเหรอว่าเขาเป็นอะไร ‪- เป็นอะไร
‪เขาเป็นยากูซ่า
‪เฮ้ย ไม่เอาน่า...
‪ยากูซ่าเหรอ
‪เราไม่รู้จักหมอนี่
‪เขาอาจนิ้วด้วนเพราะเครื่องปั่นน้ำผลไม้ก็ได้
‪ฉันชื่อยูโตะ โมริ
‪เคยเป็นนักฆ่าว่าจ้างในโตเกียว
‪ให้ตระกูลอาชญากรรม ฟุคุฮาระ
‪ฉันรู้จักพวกแก๊งนักเลง
‪ฉันรู้ว่าจะปกป้องพวกเขายังไง
‪ถ้านายจ้างฉัน
‪ครั้งต่อไปที่มีคนดึงมีดมาขู่นาย
‪พวกนั้นจะตาย
‪ก่อนมีโอกาสทำเสื้อของนายขาด
‪(สามเดือนต่อมา)
‪มันเป็นที่ดินที่ดี เราซื้อมาตอนลดราคา
‪เราสร้าง...
‪ฉันจะกดดันคนของฉันเรื่องกฎควบคุมการสร้างตึก
‪ได้สิ
‪- อะไร ‪- เปล่า
‪ฉันไปเตรียมหมวกนิรภัยกับ ‪เสื้อสะท้อนแสงไว้ดีไหม
‪เชื่อเถอะน่า มันดีกว่าไปขายเฮโรอีน
‪และไปรีดไถร้านค้าตามหัวมุม ‪หรืออะไรก็ตามที่นายเคยทำ
‪นี่ ยูโตะ ฉันจะไปกินแคลิฟอร์เนียโรลล์ได้ที่ไหน
‪หรือฟิลาเดลเฟียโรลล์ก็ได้ เคยกินไหม
‪ฉันเคยเป็นนักเลงนะ
‪ดูฉันตอนนี้สิ
‪เป็นนายหน้าอสังหาฯ สุดรุ่งเรือง
‪นี่คือสิ่งที่พวกอเมริกันทำกับฉัน
‪คุณกำลังทำเงิน
‪ใช่ แต่ชีวิตมันมีมากกว่าเงินนะ ยูโตะ
‪มีอะไร รู้จักผู้ชายคนนั้นเหรอ
‪เขาชื่อซาบุโร่
‪ลุงของเขากับอดีตเจ้านายของผม...
‪เป็นศัตรูกันในโตเกียว
‪คิดถึงการเป็นนักเลงใช่ไหม
‪ใช่
‪งั้นก็ควรไปเป็นยากูซ่า
‪ยังไง
‪(หนึ่งสัปดาห์ต่อมา)
‪นายพูดเรื่องอะไร ระงับโครงการไว้ก่อนเหรอ
‪มันแค่ไม่เวิร์ก วิกเกอส์ ‪เรากำลังจะลองอะไรใหม่ๆ
‪นี่เป็นเวลาสำคัญของเรานะ
‪ไม่ ฉันทนฟังเรื่องไร้สาระอย่าง "ไตรมาสแรก"
‪หรือ "อัตราส่วนกำไรขั้นต้น"
‪หรือเรื่องห่าเหวอะไรที่ทำให้นายจู๋แข็ง
‪เปลี่ยนแผนแล้ว
‪แผนของใคร ของใคร...
‪แผนไอ้ยุ่นนั่นเหรอ
‪มันเป็นใครกันวะ
‪ฉันไม่อยากเชื่อ
‪งี่เง่าสิ้นดี ฉันไม่ยอมให้นายทำแบบนี้
‪นายจะเอาเงินฉันเดินหนีไปดื้อๆ ไม่ได้
‪นี่ๆ ฟังนะ
‪(เจ็ดเดือนต่อมา)
‪นี่น่ะเหรอ
‪ครอบครัวนายเหรอ
‪ใช่
‪นายจะเจอพวกเขาตอนกลับไปไหม
‪ฉันไม่รู้
‪ฉันไม่รู้ว่าจะ...
‪พูดอะไรกับพวกเขา
‪- คำพูดใช้แทนทุกอย่างไม่ได้หรอก ‪- ใช่
‪ถึงเวลาแล้ว
‪(หกวันต่อมา)
‪ตอนนี้
‪พวกอาวุธยังอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์เรือ
‪ที่ท่าเรือคามิกุมิเฮงซวยนั่นอยู่เลย
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องอื่น ‪ฉันบอกแล้วว่าจะจัดการเอง แค่นี้นะ
‪ที่โตเกียวมีเรื่องแล้ว
‪เอนโดะเพิ่งถล่มร้านอาหาร ‪และฆ่าคนตายไปสิบกว่าคน
‪ให้ตายสิ พวกนั้นไม่ลังเลเลย
‪พวกตำรวจญี่ปุ่นก็ด้วย
‪พวกเขากำลังส่งคนมาตามหายูโตะที่นี่
‪จะมีคนไปรับเขาที่สนามบิน ชื่อ "เออิจิ วาตาริ"
‪ดอนนา ฉันอยากให้เธอ ‪ไปตัดไฟตั้งแต่ต้นลมให้หน่อย
‪(สามสิบชั่วโมต่อมา)
‪(ห้านาทีที่แล้ว)
‪เวรเอ๊ย
‪- ครับ ‪- เคนโซ โมริใช่ไหมครับ
‪ผมโทรมาจากห้องฉุกเฉิน ‪โรงพยาบาลยูนิเวอร์ซิตี้คอลเลจ
‪มีชายหนุ่มคนหนึ่ง ร็อดนีย์ ยามากุจิ
‪เขาถูกนำตัวมาส่งด้วยอาการสาหัส
‪ผมคิดว่าคุณอาจจะรู้จักเขา
‪ฉันรู้ว่านายเป็นใคร
‪รู้ว่านายมาทำอะไรที่นี่
‪แต่นายต้องกลับญี่ปุ่นไปซะ
‪ได้ยินไหม
‪- เธอทำงานให้แอบบ็อตเหรอ ‪- ฉันจะทำงานให้ใครก็ช่าง
‪ถ้าเธอรู้ว่าฉันเป็นใคร งั้น...
‪เธอก็รู้ว่าฉันกลับไม่ได้
‪ยูโตะไม่ต้องการพบนาย
‪เขารู้เหรอว่าฉันมาที่นี่
‪- ฉันต้องคุยกับเขา ‪- ไม่ นายต้องฟังฉัน
‪ฉันให้โอกาสนายเดินออกไปจากเรื่องนี้
‪คนส่วนใหญ่ไม่มีโอกาสหรอกนะ
‪ฉันต้องไปเจอน้องชายฉัน
‪ตอนนี้นายเป็นปัญหาของฉัน
‪และฉันต้องการให้นายไสหัวไปซะ
‪ฉันให้เวลา 24 ชั่วโมง
‪นายจะไปสนามบิน
‪หรือจะไปอยู่ห้องเก็บศพก็ได้
‪ทุกอย่างแล้วแต่นายตัดสินใจ
‪ลูกพี่ เข้าอะพาร์ตเม้นต์ของซาบุโร่ได้รึยัง
‪ได้แล้ว
‪มันไม่มีประโยชน์อย่าที่ผมบอกใช่ไหมล่ะ
‪มันมีอะไรเกิดขึ้นเยอะแยะ
‪ครับ ที่นี่ก็มีเรื่องเยอะเลย
‪เราเพิ่งเอาตัวคนของฟุคุฮาระ ‪ขึ้นมาจากน้ำคนหนึ่ง
‪โอ้ ได้สองคนละ
‪เขาจะต้องตอบโต้
‪ครับ
‪อีกไม่นานต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ ขึ้นอยู่กับลูกพี่แล้ว
‪ทางนั้นเป็นยังไงบ้างครับ
‪เออิจิไว้ใจไม่ได้ ‪เขาทำงานให้คนที่ชื่อว่าแอบบ็อต
‪ใครคือแอบบ็อตครับ
‪ฉันก็ไม่รู้แต่เขาไม่อยากให้ฉันตามหาน้องชาย
‪คุณมีอันตรายรึเปล่า
‪ฉันไม่เป็นไร
‪ฉันอยากให้นายช่วยอะไรหน่อย
‪มีตู้เซฟในห้องซาบุโร่
‪ช่วยหาคนที่ไขตู้เซฟได้ให้หน่อย
‪คนไขตู้เซฟมันไม่ได้หาง่ายๆ นะครับ
‪นี่เป็นหน้าที่ของนาย ช่วยจัดการด้วย
‪นี่เป็นงานช่วยลูกพี่แบบลับๆ
‪หรือเป็นงานจริงๆ กันแน่
‪ทั้งสองอย่าง
‪เขามีรอยฟกช้ำบริเวณซี่โครง ‪และส่วนท้อง
‪สมองกระทบกระเทือน
‪แต่ไม่มีอาการบวม ‪หรือเลือดออกในสมองจากผลสแกน
‪ไม่มีคนอื่นที่ควรมาแล้วเหรอครับ
‪ผมไม่ได้รู้จักเขาขนาดนั้น
‪คุณรับโทรศัพท์
‪คุณต้องการคนรับเขากลับบ้านเหรอ
‪ที่จริงผมต้องการคนพาเขากลับมาหาหมอ
‪เขาหนีไป
‪ถ้าพามาไม่ได้ก็เอายาแก้ปวดให้เขากิน
‪ช่วยดูแลเขาด้วยได้ไหมครับ
‪มีเด็กอย่างร็อดนีย์เขามาที่นี่ตลอด ‪จนพวกเขามาไม่ได้อีก
‪เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม
‪ควรให้หมอดูอาการที่ศีรษะคุณนะ
‪(รีเจนต์เฮาส์)
‪เยี่ยมเลย มาทันเวลาพอดี
‪- ฉันเอายามาให้ ‪- โยนให้หมากินไปเถอะ
‪อย่าดีกว่า เอามานี่
‪เอามา
‪โอเค ขอบคุณ
‪ไสหัวไปได้แล้ว
‪ไสหัวไปซะ ไป!
‪ฉันมาตามหาน้องชาย
‪ถึงได้มาอยู่ที่นี่
‪ฉันเพิ่งรู้ว่าเขาอาจยังมีชีวิตอยู่ ‪หลังจากที่คิดว่าเขาตายไปแล้วปีหนึ่ง
‪ฉันแค่...
‪พวกเขาบอกว่าเขาทำเรื่องที่เลวร้ายลงไป
‪แต่ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
‪ฉันขอโทษ
‪ขอโทษที่ไม่ได้ช่วยนาย
‪คุณว่ากำแพงพวกนี้สีอะไร สีเบจครีมเหรอ
‪หรือครีมเบจ
‪เห็ด
‪เห็ดประหลาด
‪เห็ดวานิลลา
‪เห็ดครีม
‪ผักโขมเบจ
‪ชอบห้องคุณนะ
‪หัวไปโดนอะไรมา
‪มีคนตีหัวฉัน
‪ทีเดียวเหรอ พวกนั้นยับยั้งช่างใจได้ดีนะ
‪ขอกินน้ำหน่อยนะ...
‪แม่งเอ๊ย
‪นี่ผลงานของน้องชายคุณใช่ไหม
‪พวกเขาบอกอย่างนั้น
‪ครอบครัวคุณโคตรโรคจิต
‪ถ้าคุณบอกว่าจะช่วยใครสักคน
‪ก็ควรทำ
‪ใช่
‪เหตุเกิดประมาณเที่ยงคืนของเมื่อคืนที่ผ่านมา
‪เป็นสถานที่ของยากูซ่า ‪แต่เรายังไม่รู้ว่าของตระกูลไหน
‪คุณน่าจะรู้จักคนนี้ ใช่ไหม
‪เขาชื่อโซระ
‪เป็นเพื่อนกับน้องชายคุณไม่ใช่เหรอ
‪พวกเขารู้จักกัน
‪เคยโดนจับพร้อมกันครั้งหนึ่ง
‪ตอนพวกเขายังเด็ก
‪ข้อหาขายบุหรี่ที่ขโมยมา
‪แต่นี่มันคนละเรื่องกันเลย
‪เมื่อคืนน้องชายคุณอยู่ที่ไหน
‪เขาอยู่กับผม
‪ทั้งคืนเลยเหรอ
‪ทั้งคืนครับ
‪ผมไปลงบันทึกไว้ก็ได้ถ้าคุณต้องการ
‪ไม่ต้องหรอก
‪แค่บอกมาก็พอแล้ว
‪มีสองลายนิ้วมือ
‪ "สาเหตุการตาย: บาดแผลถูกแทง..."
‪เขียนแค่ "โดนดาบใหญ่แทงตาย" ก็สิ้นเรื่อง
‪แล้วนี่ล่ะ
‪เขาคือชิกะ ทานิ
‪เป็นคนญี่ปุ่น
‪เราไม่ค่อยมีข้อมูลเขา
‪เคยถูกจับครั้งหนึ่ง
‪ทะเลาะวิวาทบนท้องถนนสองสามเดือนก่อน
‪ไม่ถูกตั้งข้อหา
‪คุยกับตำรวจสากลรึยัง
‪กำลังรอการตอบกลับ
‪แล้วเรื่องตู้เซฟล่ะ
‪เราจะเข้าไปกับช่างทำกุญแจอีกที
‪- เยี่ยม ‪- ฉันว่ามันเป็นชื่อปลอม
‪อะไร
‪ชิกะ ทานิ ฉันว่ามันเป็นชื่อปลอม
‪เพราะอะไร
‪ก่อนอื่นเลย มันเป็นชื่อผู้หญิง
‪ให้ตายสิ
‪เป็นชื่อที่นิยมมากด้วย ดูจากในนี้
‪- เราจะตรวจดูครับ ‪- เออ ขอบใจ
‪อย่าไปยุ่งกับงานของบิลล์ ‪คดีดาบซามูไรนี่เป็นของเขา
‪เขาทำงานไม่มีประสิทธิภาพ
‪สักวันหนึ่งคุณจะต้องให้ฉันคดีจริงๆ อีกครั้ง
‪ผมก็คงคิดว่าคุณยุ่งกับการสอนจนไม่มีเวลา
‪มีอะไรอีกไหม
‪เอียนถูกปล่อยตัวแล้ว
‪ใช่
‪ฉันนึกว่าควรมีคนบอกฉัน
‪ผมไม่ใช่ จนท.คุมประพฤตินะ ซาราห์
‪ครั้งสุดท้ายที่เจอเขา เขาขู่ฉัน
‪ก็คำให้การของคุณทำเขาติดคุกหกปี
‪เขามีสิทธิ์ที่จะโกรธ
‪มีคนเอางูมาใส่ในตู้จดหมายของฉันเมื่อคืนนี้
‪เรื่องที่เกิดขึ้นนอกเวลาทำงาน ‪คุณต้องไปจัดการเอง ไวซ์แมน
‪- สตีฟ ‪- เขาไม่ได้โง่ ซาราห์
‪เขาไม่เสี่ยงให้ตัวเองต้องติดคุกอีก
‪เพียงเพื่อจะตามรังควานคุณด้วยวิธีโง่ๆ
‪แล้วใครเอาไปใส่ล่ะ
‪ผมไม่สน
‪คุณส่งพวกเราเองไปเข้าคุก ‪คุณก็ต้องรับผลที่ตามมา
‪ผมคงไม่ได้คิดมาก่อนว่า
‪จะไม่มีใครเชิญคุณไปร่วมปาร์ตี้คริสต์มาส
‪ไม่มีใครเอางูไปใส่ไว้ในตู้จดหมาย ‪หรือข่มขู่อะไรทั้งนั้น
‪ลืมเรื่องงี่เง่าพวกนั้นซะ
‪พ่อ
‪แม่บอกว่าลูกโดนไล่ออกจากโรงเรียน
‪พวกเขาไม่สอบสวนหนูก่อนด้วยซ้ำ
‪อย่าห่วงเลย
‪พ่อมั่นใจว่าสักวันลูกได้โดนสอบสวนแน่
‪แล้วทางนั้นเป็นยังไงบ้าง
‪สบายดีค่ะ
‪เสียงเหมือนง่วงนอนนะ
‪สงสัยหนูคงหลับอยู่
‪นี่อาจจะเป็นความฝัน
‪เป็นฝันที่น่าเบื่อล่ะสิ
‪ลูกดูแลทุกคนรึเปล่า
‪- ต้องดูแลด้วยเหรอ ‪- ใช่
‪ทำไมคะ
‪เพราะมันเป็นสวนสัตว์ ‪ส่วนลูกก็เป็นผู้ดูแลไง
‪อีกไม่นานพ่อก็จะกลับละ
‪พ่อจะพาอายูโตะกลับมาด้วยใช่ไหม
‪หวังว่าจะทำได้นะ
‪ฝากทักทายแม่ให้ด้วย
‪และบอกน้องสาวลูกด้วยว่าพ่อรักน้องนะ
‪หนูไม่มีน้องสาวสักหน่อย
‪จริงเหรอ
‪ก็เด็กผู้หญิงคนนั้นที่เคยอยู่กับเราไง
‪คนที่ยิ้มแย้มตลอดเวลา จำไม่ได้เหรอ
‪นั่นหนูเองต่างหาก
‪ไม่น่าใช่นะ
‪แน่ใจเหรอ
‪งั้นก็ฝากบอกลูกเองแล้วกัน
‪ค่ะ
‪โอเค
‪อย่างที่ได้คุยกันไป ‪เทคนิคการจัดการสถานที่เกิดเหตุใช้พื้นฐาน
‪กฎการแลกเปลี่ยนของลอคาร์ด
‪กฎนี้บอกไว้ว่า ‪ใครก็ตามที่เข้าไปในสถานที่เกิดเหตุ...
‪(โทชิโอะ: ได้คนไขตู้เซฟแล้ว)
‪จะเอาบางอย่างไปจากที่นั่นและ...
‪ทิ้งบางอย่างเอาไว้
‪กฎนี้แสดงให้เห็น...
‪ได้ใครมา
‪นั่นแหละครับ ส่วนที่ดีที่สุด
‪เราจับกุมเขาไว้ได้แล้ว
‪- ถูกจับเพราะไขตู้เซฟเหรอ ‪- ถูกจับเพราะช่วยตัวเองบนรถไฟใต้ดิน
‪แต่เขาเป็นโจรขโมยอัญมณี
‪และคนโรคจิตน่ารังเกียจด้วย เขาบอกแบบนั้น
‪ก่อนจะช่วยนาย
‪ฉันอยากคุยเรื่องข้อตกลงก่อน
‪นายถูกกล้องวงจรปิดจับภาพได้ว่าชักว่าวบนรถไฟ
‪ไม่มีข้อตกลงอะไรทั้งนั้น
‪ลูกพี่
‪โทชิโอะ ทำตามที่เขาขอ
‪ฉันอยากรีบไปจากที่นี่
‪คราวนี้จะปล่อยไป
‪แค่ครั้งเดียว
‪แต่ไม่ได้แปลว่า ‪อนุญาตให้ไปชักว่าวที่ไหนก็ได้อีกนะ
‪โอเค
‪ผมจะให้คุยกับไอ้โรคจิตนี่นะครับ
‪สวัสดีครับ คุณนักสืบ
‪จากที่เห็น มันเป็นตู้เซฟ ‪โบล์ตแอนด์ทัสเกอร์รุ่นแรกๆ
‪รหัสหกตัว ตู้เซฟกันไฟ
‪เราน่าจะไขได้ไม่ยาก
‪อย่างแรกที่ต้องทำคือ...
‪เลียขอบมัน
‪- อะไรนะ ‪- น้ำลาย...
‪มีส่วนประกอบที่ช่วยทำให้ ‪เอนไซม์ในน้ำมันของล็อกแตกตัว
‪อยากเปิดเซฟ...
‪รึเปล่าล่ะครับ
‪หยุดทำเป็นเล่นได้แล้ว
‪รสชาติเป็นยังไงบ้าง คุณนักสืบ
‪เหมือนมันอยากจะเปิดให้คุณแล้วใช่ไหม
‪- โทชิโอะ... ‪- โอ๊ย
‪โอเคๆ
‪สาม ห้า หก ห้า เก้า ห้า
‪มันเป็นรหัสจากโรงงานของรุ่นนี้
‪คนส่วนใหญ่ไม่มานั่งเปลี่ยนมันหรอก
‪มีอะไรสำคัญบ้างไหมครับ
‪แล้วจะติดต่อกลับไป
‪(คัดลอกลงบนเดสก์ท็อป)
‪โมริ
‪มีข่าวอะไรบ้าง
‪ผมกำลังส่งไฟล์บางอย่าง ‪ที่อยู่ในตู้เซฟของซาบุโร่ไปให้ครับ
‪ไฟล์อะไร
‪ผมว่าพวกมันถูกวางไว้...
‪เพื่อทำให้ดูเหมือนว่า ‪ฟุคุฮาระมีแรงจูงใจฆ่าซาบุโร่
‪ผมเก็บมันเอาไว้ได้ แต่คาดว่าอีกไม่นาน
‪ไฟล์พวกนี้จะถูกตำรวจอังกฤษ ‪เอาไปเผยแพร่สู่สาธารณะ
‪ผมส่งไปแล้ว
‪สารวัตร
‪หาน้องชายใกล้เจอรึยัง
‪กำลังพยายามเต็มที่ครับ
‪หวังว่ายังไม่สายเกินไปนะ
‪เคนโซ
‪คุณไวซ์แมน
‪ขอโทษด้วยที่ออกมาจากชั้นเรียนของคุณ
‪- ทุกอย่างโอเคไหมคะ ‪- ครับ
‪กำลังจะเข้าห้องเหรอคะ
‪เปล่าครับ
‪จะผ่านคอร์สนี้ได้ต้องเข้าเรียนไม่น้อยกว่า 90%
‪ฉันรู้ว่าหลายเรื่องคุณรู้อยู่แล้วแต่...
‪จะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วครับ
‪ที่จริงฉันมีเรื่องอยากถามคุณ
‪นี่คือผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรม
‪เรายังต้องรอตำรวจสากลแต่ฉันคิดว่าคุณอาจจะ
‪ช่วยเช็กภาพถ่ายผู้ต้องหา ‪จากฐานข้อมูลทางฝั่งคุณได้บ้าง
‪ฉันรู้ว่ามันอาจจะไม่ได้เรื่องอะไร
‪- แต่... ‪- นี่
‪คุยกันเบาๆ หน่อยได้ไหม
‪มีคนกำลังนอนพักฟื้นตัวอยู่นะ ให้ตายสิวะ
‪นั่นใครน่ะ
‪ไม่มีอะไร
‪หน้าเขาไปโดนอะไรมา
‪มีคนทำร้ายเขา
‪ไม่ใช่ผม
‪อะไร
‪คุณเป็นใคร
‪ผมเป็นเจ้าของห้องสวยๆ นี่
‪และขอให้คุณช่วยเลิกเคาะประตูห้องผมสักที
‪เขาเมายาเหรอ
‪- ยาแก้ปวด ‪- และโคเคน
‪คุณเป็นนักเรียนที่นี่รึเปล่า
‪ไม่ใช่แน่นอน
‪เขาเป็นผู้ชายขายตัว
‪ที่มาช่วยผม...
‪ทำงาน
‪เขาได้รับบาดเจ็บระหว่างงาน ‪ผมเลยให้เขาอยู่ที่นี่
‪ชั่วคราว
‪มีส่วนไหนที่คุณพูดออกมาแล้ว
‪คุณคิดว่าเป็นการอธิบายที่ฟังขึ้นบ้าง
‪มันเป็นความจริง
‪คุณจะไปถามเพื่อนร่วมงานเรื่องรูปได้ไหมล่ะ
‪แบบลับๆ นะ
‪มีอะไรในตัวเขาที่สะดุดตาคุณบ้างไหม
‪ไม่มี
‪แม้แต่ที่เขาใช้ชื่อผู้หญิงน่ะเหรอ
‪จริงด้วย
‪นั่นแหละ
‪จริงด้วย นั่นแหละ
‪งั้นก็...
‪ขอบคุณ
‪บาย
‪(ประวัติอาชญากรรม: ชิกะ ทานิ)
‪(ข้อหา: ประทุษร้ายและทำร้ายร่างกาย)
‪(รายละเอียดของเหยื่อ: เอลลิส วิกเกอร์ส ‪โรงแรมซิวานา ห้อง 150)
‪สารวัตรฮายาชิ
‪ไม่นึกว่าจะมา
‪ผมก็ไม่นึกว่าจะมีการไปแก้แค้นชิน เอนโดะ
‪คุณจะทำให้เกิดสงคราม
‪ไหนรับปากว่าจะรอ
‪จนกว่านักสืบโมริจะหาน้องชายของเขาเจอ
‪ผมรับปากว่าจะพยายาม
‪ผมพบทนายมากมายในการทำธุรกิจ
‪ภรรยาของคุณเป็นคนหนึ่งที่เก่งที่สุด
‪นี่ไม่ใช่เวลาปล่อยให้เรื่องส่วนตัว
‪มาลดความเป็นธรรมในการตัดสินใจหรอกนะ
‪สารวัตร
‪อย่าลืมสิว่ากำลังเดิมพันกับอะไร
‪คุณสัญญาว่า "จะพยายาม" งั้นเหรอ
‪มันเป็นเรื่องในอดีตแล้ว คุณฮายาชิ
‪ในอดีตก็เคยมีหลายอย่างที่มีความหมาย
‪ฉันมีอีกงานให้นายทำ
‪ยูโตะคลอดก่อนกำหนดหนึ่งเดือน
‪ตัวเล็กจนเอาใส่ถ้วยชาได้เลย
‪เขาอยู่ที่โรงพยาบาลหลายอาทิตย์
‪ต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด
‪ตอนนี้เขาก็ยังคงต่อสู้
‪เขาต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด ‪แต่แกล้งทำเป็นตายไปแล้ว
‪น่าสับสนนะคะ
‪หนูจะออกไปเดินเล่น
‪ถูกกักบริเวณอยู่ไม่ใช่เหรอ
‪จะให้หนูออกไปตอนนี้หรือรอจนทุกคนหลับก่อนก็ได้
‪แบบนั้นมันก็จะยิ่งดึกและอันตรายมากขึ้น
‪ก็ได้ อยากทำอะไรก็เชิญ
‪ฉันก็แค่แม่ของแก จะเชื่อฟังทำไม
‪ถ้าเคนโซหรือยูโตะพูดแบบนั้นกับฉัน
‪คุณพ่อคงตีจนน่วมไปแล้ว
‪ยังไงเด็กๆ ก็ต้องมีพ่อนะ
‪นั่นรสอะไร
‪ขอเดานะ
‪ช็อกโกแลต
‪รสกาแฟหรอกเหรอ
‪คืนนี้ไม่นอนเหรอ
‪ฉันไม่นอน
‪ถ้าไม่นอน ‪คนอื่นจะเอาความฝันของเธอไปหมดนะ
‪คุณยายฉันเคยบอกแบบนั้น
‪ยายนายบอกเรื่องเหลวไหลอะไรอีก
‪ได้ข่าวจากพ่อเธอบ้างไหม ทากิ
‪เรากังวลว่าเขาจะไม่มีความคืบหน้า
‪เมื่อเช้าตำรวจดึงร่าง ‪เพื่อนร่วมงานของฉันขึ้นมาจากน้ำ
‪พวกเขาเป็นเพื่อนฉัน
‪ไม่เคยมีคนบอกนายเหรอว่า ‪เป็นยากูซ่ามันอันตราย
‪ฉันฆ่าคนที่ฆ่าเพื่อนฉันแล้ว...
‪ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้
‪ตอนที่คุยกับพ่อเธอ
‪บอกเขาด้วยว่าเรากำลังรอเขาอยู่
‪และถ้าเราต้องสูญเสียสมาชิกครอบครัว ‪เขาก็ต้องโดนเหมือนกัน
‪(149 แอดเดลแฮม เฮาส์ เอสวียู)
‪รู้สึกเป็นยังไงบ้าง
‪โคตรแย่
‪โอเค งั้นก็...
‪ฉันมีงานต้องทำ
‪ลาก่อน
‪ขอโทษด้วยที่หน้านายเละนะ ร็อดนีย์
‪ฉันรู้สึกว่าฉันต้องรับผิดชอบ
‪อย่าห่วงไปเลย เคนโซ ไม่เป็นไร
‪ขอบคุณมากที่บอกนะ
‪เมื่อคืนฉันขอโทษแล้ว
‪เหรอ ผมจำไม่ได้
‪สงสัยสมองผมเสียหายจากการถูกซ้อม
‪ฉันไม่ใช่พี่เลี้ยงนาย
‪ไม่ใช่อยู่แล้ว ขอบอกให้ชัดเลยนะ...
‪คุณคงเป็นพี่เลี้ยงที่โคตรห่วย
‪- คุณวิกเกอร์สใช่ไหม ‪- ใช่
‪ขอโทษที่มารบกวนแต่ผมกำลังตามหาคนที่...
‪ผมเชื่อว่าคุณเคยเจอ
‪เขาถูกจับข้อหาทำร้ายร่างกายคุณ...
‪ช่วงต้นปีที่ผ่านมา
‪- ที่รัก นั่นใครคะ ‪- ไม่มีอะไร ที่รัก
‪ไม่เป็นไร
‪มีบาร์อยู่ข้างล่าง อีกครึ่งชั่วโมงเจอผมที่นั่น
‪ผมต้องรีบหน่อยนะ ภรรยายคิดว่าผมมาโทรศัพท์
‪ชื่อจริงของเขาคือยูโตะ
‪ผมรู้
‪แล้วคุณมาตามหาเขาทำไม
‪ที่ญี่ปุ่นต้องการตัวเขา ผมมาพาเขากลับ
‪งั้นเหรอ
‪นั่นเป็นข่าวดีแรกที่ผมไม่ได้ยินมานาน
‪คุณรู้จักเขาได้ยังไง
‪ผมรู้จักเขาได้ยังไงน่ะเหรอ
‪มันมาแย่งตำแหน่งผม
‪ "แย่งตำแหน่ง" เหรอ
‪ผมเคยมีคู่หูทำธุรกิจ แอบบ็อต
‪ผมกับเขาเคยมีแผนธุรกิจที่ดีมาก
‪ผมยืมเงินมาจากพ่อ ‪กระจายความเสี่ยงการลงทุน...
‪พวกธุรกิจผิดกฎหมายน่ะ คุณก็รู้แต่...
‪มันได้กำไรและปลอดภัย
‪แล้วไอ้ยูโตะก็โผล่มา และ...
‪เอาเป็นว่าแอบบ็อตเลิกสนใจผม
‪แล้วหันไปหาแรงบันดาลใจจากแดนตะวันออก
‪ผมคิดว่าแอบบ็อตจ้างคนไปขู่ผมให้กลับโตเกียว
‪งั้น...
‪คุณก็ควรกลัวนะ บอกตามตรง
‪คุณทำธุรกิจอะไรกันแน่ คุณวิกเกอร์ส
‪ธุรกิจของผมเหรอ
‪ก็...
‪ภรรยาคิดว่าผมไปทำงานที่ออฟฟิศทุกวันแต่...
‪ความจริงคือส่วนใหญ่ผมแค่เดินไปรอบๆ ลอนดอน
‪แล้วพยายามไม่ช็อกตาย
‪บางครั้งผมก็นั่งร้องให้บนม้านั่งในสวนสาธารณะ ‪มันช่วยฆ่าเวลาได้สองสามชั่วโมง
‪พ่อให้เงินผมมาเกือบแปดล้านเหรียญ
‪เพื่อมาสร้างเนื้อสร้างตัว ‪และตอนนี้ผมอาศัยอยู่ในโรงแรม
‪ผมกลับบ้านโดยไม่มีเงินนั่นไม่ได้
‪ซึ่งเป็นสาเหตุที่ไอ้พวกมาเฟียอัลเบเนีย
‪มานั่งที่ล็อบบี้ 24 ชั่วโมงทุกวัน
‪เพราะผมไม่มีทางเลือกอื่น ‪นอกจากจำใจร่วมมือกับ...
‪ไอ้พวกโรคจิตนี่ ‪เพื่อให้มาช่วยผมทำสงครางกับแก๊งนักเลง
‪ถ้าคุณจะเชื่อนะ
‪เพื่อเอาเงินลงทุนของผมคืน
‪ผมเคยอยู่กับพวกอาชญากรมาตลอดชีวิต
‪แต่คนพวกนี้...
‪เป็นสัตว์เดรัจฉาน
‪และผมต้องมาอยู่กับพวกมัน
‪ผมมีแผลในกระเพาะอาหาร
‪ใหญ่เท่าลูกแคนตาลูป
‪ผมขี้เป็นเลือด ขนาดขนเพชรยังเริ่มหงอก
‪ผมทำธุรกิจอะไรงั้นเหรอ
‪น่าจะเรียกว่า...
‪เป็นซีอีโอบริษัทโดนยำจนฉิบหายโดยยูโตะ
‪- นั่นแหละธุรกิจที่ผมทำ ‪- คุณวิกเกอร์ส
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ผมอยู่นี่แล้ว
‪ถ้าคุณช่วยผมตามหายูโตะ
‪ผมจะพาเขากลับญี่ปุ่น
‪ถ้าไม่มีเขา บางทีคู่หูธุรกิจของคุณ ‪อาจจะคิดทบทวนอะไรใหม่ๆ
‪ไม่รู้สิ
‪ดูเหมือนจะเป็นไปได้ยาก
‪ยังไงมันก็ดีกว่าอีกทางหนึ่ง
‪แอบบ็อตมีบาร์แห่งหนึ่งในย่านโซโห
‪ผมไม่รู้ว่ายูโตะอยู่ที่ไหน
‪ผมช่วยคุณได้เท่านี้
‪ขอบคุณ
‪นี่
‪มีเวลาไม่มากนะ รู้ใช่ไหม
‪(โคดาวาริบาร์)
‪เป็นไง
‪ดีใจที่ได้เจอเช่นกันนะ
‪คุณพูดถูก
‪เธอตามคุณไปจนถึงโรงแรม
‪แล้วก็ไป
‪เธอไปที่บาร์แห่งหนึ่ง...
‪ใช่โคดาวาริบาร์รึเปล่า
‪ใช่ อะไรประมาณนั้น
‪แล้ว...
‪เธอก็ไปที่นี่
‪ขอบใจ
‪ด้วยความยินดี
‪ทำไมให้เยอะจัง
‪เดี๋ยว เธออันตรายเหรอ
‪น่าระทึกซะไม่มี
‪วันหลังไม่ต้องมาเรียกนะ
‪(เออิโกะ)
‪"ยูโตะ
‪ฉันเขียนจดหมายหาคุณแต่ที่จริง...
‪ฉันอยากมองหน้าคุณมากกว่า
‪ฉันคิดถึงคุณ อยากให้คุณอยู่ข้างๆ
‪ขอส่งความรักของฉัน
‪ข้ามภูเขาและน้ำทะเลไปให้คุณ
‪เออิโกะ"
‪ฉันเจอผู้หญิงที่ชอบแล้ว
‪ฉันว่าฉันรักเธอนะ
‪พูดอะไรของนาย
‪ฉันกำลังพูดเรื่องสำคัญอยู่นะ
‪จริงเหรอ
‪จริง
‪นายรู้ได้ยังไง
‪ฉันก็ไม่รู้
‪ฉันยังไม่เคยรักใครมาก่อน
‪พี่รู้ได้ยังไงว่ารักเรจัง
‪ไม่ใช่เรื่องของนายสักหน่อย
‪ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ
‪แล้ว
‪ตั้งแต่ได้พบกับเธอ ‪นายเคยคิดถึงเรื่องอื่นบ้างรึเปล่า
‪ไม่เคย
‪นายคิดไหมว่าบางทีเมื่ออยู่กับเธอคนนั้นแล้ว ‪จะเสกให้ปัญหาทั้งหมดหายไปได้
‪ทำให้นายเป็นคนที่ดีขึ้น ‪แก้ไขทุกอย่างที่เคยทำพลาดไปได้
‪และส่องแสงสว่างให้กับ
‪ชีวิตอันมืดมัวของนาย
‪คิด
‪สงสัยจะรักจริงๆ
‪เออิโกะ
‪มีคนเจอมันที่ทางเดิน
‪ฉันเชื่อว่าเขาเคยอยู่ที่นี่ ‪กับนักเรียนคนหนึ่งของคุณ
‪ให้ฉันแจ้งหัวหน้าแผนกไหมคะ
‪ขอบคุณค่ะ แต่ไม่ต้อง ฉันจัดการเอง
‪เห็นคุณโมริไหมคะ
‪วันนี้ไม่เห็นเลยค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪จำฉันจากเมื่อเช้านี้ได้ไหม
‪ผมแค่มึนยา ไม่ได้ความจำเสื่อม
‪มีอะไรให้ช่วย
‪คุณทำตกไว้
‪ฉันทิ้งยาเสพติดของคุณลงโถส้วม
‪ทำอะไรบ้าๆ เสียดายของ
‪ใครทำแบบนั้นกับหน้าคุณ
‪ก็แค่แฟนเก่าน่ะ
‪แค่ยังรักผมอยู่ เขาเปลี่ยนได้ ไม่ได้ตั้งใจหรอก
‪ล้อเล่นน่ะ ช่างหัวมัน
‪แล้วเขาก็มาพังห้องคุณด้วยเหรอ
‪ผมอยากจะคิดว่ามันเป็น
‪ "การแต่งบ้านแบบดุดัน"
‪จะไปแจ้งความไหม
‪ไม่เอาหรอก ‪ผมเกรงว่าคุณตำรวจคงจะอยากช่วย
‪หนุ่มลูกครึ่งขายตัวที่ติดยามากจนตัวสั่น
‪แฟนเก่าเป็นแมงดาของคุณใช่ไหม
‪เขาชื่ออะไร
‪ทำไม คุณจะทำอะไร ไปคุยกับเขาเหรอ
‪ครั้งหนึ่งฉันเคยมีแฟนที่ทำเรื่องแย่ๆ
‪และเขาก็ไม่ยอมหยุดจนว่าจะต้องหยุด
‪ตอนนี้ไม่มีอะไรหยุดผู้ชายคนนี้ได้
‪ไม่ว่าคุณ ตำรวจหรือกลอนประตูห้อง...
‪คุณรู้จักกับเคนโซได้ยังไง
‪ที่จริงผมไม่ได้รู้จักเขา
‪แล้วคุณช่วยอะไรเขา
‪ไม่มีนี่
‪ร็อดนีย์ เคนโซกำลังมีปัญหารึเปล่า
‪ทุกคนมีปัญหาทั้งนั้นแหละ ที่รัก
‪เขากำลังตามหาใครบางคน ผมรู้แค่นี้
‪น้องชายเขา
‪ทำไมถึงต้องตามหาเขา
‪มีเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้น
‪ผมไม่มีสิทธิ์พูดเรื่องนี้
‪แต่ดราม่าเยอะมาก
‪เป็นโลกที่อันตรายนะ ว่าไหม
‪เขาชื่อไมเคิล มิลเลอร์
‪แฟนเก่าผม
‪(เอียน)
‪กรุณาฝากข้อความหลังเสียสัญญาณ
‪พวกเขาบอกว่าคุณออกมาแล้ว
‪คุณอยู่รึเปล่า
‪อย่ามายุ่งกับฉัน ได้ยินไหม
‪ว่าไง
‪ไมเคิล มิลเลอร์เหรอ
‪(จนท.ตำรวจ)
‪นักสืบซาราห์ ไวซ์แมน
‪ฉันเช็กประวัติคุณแล้ว
‪เคยโดนจับแค่สองครั้งเอง
‪แล้วไง
‪ก็...
‪อยากได้เพิ่มสองเท่าไหม
‪และอีกสองเท่า
‪ที่จริงอยากโดนจับทุกคืนตลอนทั้งปีเลยไหมล่ะ
‪อยากถูกโยนใส่ห้องขังเดียวกับ
‪ผู้ต้องหาติดเหล้าหนัก 120 กว่ากิโลฯ ‪ที่มีปัญญาการควบคุมอารมณ์โกรธ
‪และแทบไม่รู้จักคำว่า ‪ขอบข่ายความเป็นส่วนตัวไหม
‪ต้องการอะไร
‪ฉันต้องการให้คุณ...
‪เลิกยุ่งกับร็อดนีย์
‪เพราะถ้าไม่เลิก
‪ฉันจะใช้พลังงานทั้งหมดที่มี
‪และทุกทรัพยากรที่จัดหาได้
‪เพื่อทำลายทุกๆ ด้านของชีวิตคุณ
‪อย่างแน่นอน...
‪จนชื่อคุณกลายเป็นแบบอย่าง
‪ของ "ให้ตายสิ เขาไม่น่าไปมีปัญหากับเธอ"
‪ได้ยินไหม ไมเคิล
‪โอเค
‪นี่ตำรวจ อย่าขยับ
‪คงรู้สินะว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่
‪คุณไวซ์แมน ผมรู้ว่านี่อาจจะดูแปลกๆ แต่...
‪ก็ไม่แปลกไปกว่าอย่างอื่นหรอก
‪เป็นวันเซ็งๆ ที่คุณต้องมา ‪นั่งเฝ้าหน้าห้องผู้ชายขายตัว
‪แทนที่จะกลับห้องตัวเองสินะ
‪นี่คือสิ่งที่ฉันคิดนะ
‪ฉันคิดว่าคุณรู้จักผู้ชายในรูปนั่น
‪ฉันคิดว่าคุณกำลังตามหาเขา
‪และคิดว่าเขาเป็นคนฆ่าซาบุโร่
‪เขาชื่อยูโตะ
‪เขาเป็นน้องชายผม
‪คุณสนิทกับน้องชายไหม
‪เคยสนิท
‪นานมาแล้ว
‪ตอนที่ไม่ได้ทะเลาะกัน
‪คุณจะทำยังไงต่อไป
‪คุณไวซ์แมน
‪ซาราห์
‪คุณจะทำยังไงต่อไปเรื่องยูโตะ
‪ถ้าเราเจอเขา เขาก็จะถูกจับกุม
‪และถ้าคุณพยายามขัดขวาง คุณก็จะถูกจับด้วย
‪ทั้งที่ตอนนี้คุณรู้แล้วว่าเขาเป็นน้องชายผมน่ะเหรอ
‪ฉันก็ไม่รู้
‪เธอไปจัดการเรื่องที่ฉันขอรึยัง
‪กำลังจัดการอยู่
‪ดอนนา ตกลงเธอจัดการแล้วรึยัง
‪ฉันบอกเขาชัดแล้วว่าเขาไม่เป็นที่ต้อนรับ
‪รู้ไหมว่าการยิงหัวคน
‪เป็นวิธีจัดการกับปัญหาได้ตรงจุด
‪เขาเป็นตำรวจ
‪เขาเป็นนักท่องเที่ยว
‪ไม่ว่าเขาจะอยู่ในหน้าที่หรือไม่
‪ถ้าคุณฆ่าตำรวจมันจะเป็นเรื่องใหญ่
‪ถ้าเราต้องทำเราก็ทำ
‪ฉันก็แค่บอกไว้
‪มันอาจมีวิธีที่ดีกว่า
‪ก็ได้
‪งั้นเธอก็รับผิดชอบไป
‪ไงพวก เป็นยังไงบ้าง
‪ใช่เลย...
‪ดูไม่จืดเลย
‪นอนที่ทางเดินทั้งคืนเลยเหรอ
‪ทำแบบนี้บางทีโดนเรียกว่าพวกโรคจิตนะ
‪กาแฟไหม
‪ถึงผมจะไม่ได้คิดว่าติดหนี้อะไรคุณ...
‪แต่คุณต้องจ่ายค่าอาหารเช้านะ บอกไว้ก่อน
‪ผมจำใจยอมรับนะว่า ‪คุณเฝ้ายามหน้าห้องให้ผม
‪เหมือนหมาน้อยน่าสงสาร ขอบคุณ
‪นายยังจะทำงานเดิมต่อไปเหรอ
‪จะพูดยังไงดี
‪ผมมีพรสวรรค์น่ะ
‪พระเยซูไม่ได้หยุดทำเฟอร์นิเจอร์ ‪เพียงเพราะพวกโรมันทรมานพระองค์
‪ฉันว่านายควรหางานใหม่
‪ผมก็ว่างั้น แต่รู้อะไรไหม...
‪ผมยังต้องหาเลี้ยงปากท้อง
‪คุณดูโคตรโทรมเลย ‪แน่ใจเหรอว่าน้องชายคุณคุ้มค่า
‪เขาเป็นน้องชายฉัน
‪เขาอยากให้คุณเจอเขารึเปล่าเถอะ
‪- ไม่อยาก ‪- แต่ก็ยังจะไปหาเหรอ
‪มันจำเป็น
‪เฮ้อ
‪อย่าฆ่าตัวตายระหว่างทางก็แล้วกัน
‪ขอบใจ
‪เอ้านี่
‪เอาไปซื้อกลอนประตูใหม่ซะ
‪ได้สิ ผมจะเอาเงินนี่ไปซื้อกลอนแน่ๆ
‪ขอบคุณครับ
‪(ประวัติอาชญากรรมพีเอ็นซี)
‪(ไม่ทราบตัวตน)
‪ฮัลโหล
‪ทากิหายตัวไป
‪ลูกเอากระเป๋าเดินทางกับเสื้อผ้าไปด้วย...
‪เจอลูกครั้งสุดท้ายเมื่อไร
‪เมื่อคืน ก่อนฉันเข้านอน
‪ทำไมลูกถึงทำแบบนี้
‪มีอย่างอื่นหายไปอีกไหม
‪กระเป๋าเงินหรือพาสปอร์ต
‪กระเป๋าเงินของคุณล่ะ
‪บัตรเครดิตฉันหายไป
‪ผมจะโทรบอกคู่หูผมที่สถานีตำรวจ
‪ลูกอาจออกไปหลายชั่วโมงแล้ว
‪ไม่ต้องห่วง
‪ลูกแกร่งอยู่แล้ว
‪คุณสองคนเหมือนกันไม่มีผิด
‪ฉันไม่รู้ โทชิโอะ
‪ถามเมียฉันสิ เธอมีรูป
‪กระจายข่าวออกไปว่าลูกฉันหายแล้วก็...
‪แล้วอะไรครับ
‪ช่วยหาเธอให้เจอ
‪รับทราบ ไม่ต้องห่วงครับ
‪ฉันบอกให้นายไปซะ
‪และฉันบอกเธอแล้วว่าฉันต้องตามหาน้องชาย
‪ไม่รู้อะไรเลยสินะ
‪คำบรรยายโดย กฤตญา โมลีโรจน์ธนกุล